Nereye gidiyoruz

İnancımıza göre İnsanoğlu Dünyaya gelir, iyi veya kötü Dünyada bir sınavdan geçer,hayatı sona erer,  ama  sınav sonucunu bu Dünyada öğrenemez.

       Günümüzde Hayat sınavına tabi olan biz büyükler küçücük çocuklarımızı öyle bir yarışmanın içine sokuyoruz ki, bu yarışmayı  bazen 3-4 yaşlarında Kreşlerde,hatta bazen ondan da önce başlatıyoruz.Çocuklarımız kişiliklerini kazanmadan 17-18 yıl sürecek  öğrenim Maratonunu başlatıyor, bununla birlikte çocuklarımıza çekemeyecekleri bu  çok ağır yükler yanında stres dolu bir hayatı da başlatmış oluyoruz.Kreşlerden Ana okuluna,oradan ilk öğretime,Orta öğretim derken Yüksek öğrenim,İş hayatı,kariyer kısaca  bitmek bilmeyen  testler,sınavlar ,yarışmalar. Günümüzde bu şekilde büyüyen nesillerin sağlıklı bir beyine,düşünce yapısına  sahip olması gerçekten mucize değilmi ?

        Yarışma ve sınavlarla geçen çocuklarımız nelerden mahrum kalıyorlar biliyormusunuz ? Onlar oyunlardan mahrum kalıyorlar,kişilik kazanamıyorlar, hayatta onlara hiç lazım olmayacak luzumsuz bilgilerle dolu olarak yetişiyor, uygulamadan uzak sanal bir yaşantıya sahip oluyorlar. ilerde  hayata atıldıklarında  da basit bir sorunlarla karşılaştıklarında ise  bocalayıp,çözme şansını bulamıyorlar, ya da da çözmek için gereğinden fazla enerji harcamak zorunda kalıyorlar.

       Peki ne yapmalıyız çocuklarımız,canlarımız için.Küçük yaşta onlara gerekli eğitimleri almalarını sağlamalıyız ,ama onları her zaman yarışa hazır olma durumundan , stres ortamından kurtarmalıyız.Hayatlarına ev ve okulun yanında eskiden olduğu gibi yine akraba,arkadaş ve mahalle,yakın çevre ile ilişkileri katmalıyız.Bir kere dersaneler konusunu bitirip, eğitimde verilmesi gerekli olan bilgileri okuldan almalarını sağlamalıyız.Sporu teşvik etmeli,sporda derece almanın yanında katılımın da, hatta seyretmeinde de  en az dereceya girmek kadar önemli bir faaliyet olduğunun bilincine varılmasını sağlamalıyız.Onlara Tabiatı,bitkileri,canlıları da  bizzat görerek, yaşayarak ,öğretmeli Dünyamız için biz insanlar kadar o canlıların da yaşama hakları olduğu bilincine varmalarını temin etmeliyiz.Sanal değil gerçekle yetişmiş,sorunları bilen,onlarla karşılaşınca üstesinden gelen , iyi ile kötüyü,doğru ile yanlışı ilk görüşte ayırdedebilen hayvansever,çevreye duyarlı,iyiliksever bir nesil ve gençlik yetişmesini temin etmeliyiz ki önce kendi insanına sonra ise Dünya insalığına yararlı bir toplum olmamız gerçekleşsin ve  her insanın mutlak karşılaşacağı asıl sınav dan da geçmesi mümkün hale gelsin.



Bahattin GÃœLSÃœN